Birincisi, “Muhteşem Yüzyıl” ismiyle televizyonlarda yayınlanmaya başlayan ve Osmanlı İmparatorluğu’nun tarihini Kanunî döneminden itibaren anlatan bir dizi var gündemde. Bu diziyi bu kadar önemli yapan ise, şu 3 gün içerisinde çok geniş çapta bir eleştiri bombardımanına tabii olması. Diziyi eleştiren insanlar, Osmanlı İmparatorluğuna tüy kondurmayan tipler, bu bilindik bir şey. Ama benim anlamadığım birkaç nokta var.

Koduğumun eğitim sistemiyle de orantılı bu gerçi ama, olsun. Kanunî’nin bir cinsel hayatı yok muydu? Amerikan sinemasının oluşturduğu süper kahraman timsali adam mıydı bu? Ya da “cariye” olan kadınlar, aldıkları eğitim dışında çok mu edepliydi? Bu kadınların uçkuruna düşkün olması, padişahların da bu olaya ortak olması doğru değil mi? Padişah turşusunu mu kuruyordu bu kadınların, yapmayın. Evet, tarihe sahip çıkalım falan ama, size kötü bir haberim var. Osmanlı İmparatorluğu çöktü ve tekrar kurulmayacak. Bu topraklar içerisinde, kim ne kadar zorlarsa zorlasın din ile yönetilen bir devlet ortaya çıkmayacak, kasmayın.

Gelelim ikinci başlığa. Başbakan’ın, Kars ilindeki henüz tamamlanmayan “İnsanlık Anıtı” na ‘ucube’ demesi beni benden aldı. Hani hayal edin. Öyle bir ülkede yaşıyorsunuz ki, “özgürlük” en fazla kullanılan kelimelerden birisi olmuş. Ama bu ülkede, sanata, sanatçıya, farklı fikirlere ve geleneğe eleştiriler kabul edilmiyor. Eleştiri kelimesi aranan bir insan gibi kovalanıyor her yerde. İşte, bu ülkenin Başbakanı da öyle über ki, bir sanat eserine “ucube” diyebiliyor. Üstelik devam ediyor, “Bunu yıkın, yerine park yapın.” Bak ben Başbakan olarak öyle bir adamım ki, zaten sanatçıyı ve onun sanatını siklemiyorum, “yerine daha güzelini yapın” demiyorum; yıkın park yapın diyorum. Ot ile besleniyor bizim insanlarımız, uyuyorlar. Doğal zaten.

Üzerinde konuşulmaya değmeyecek ama önemli olan 3. başlık ise, tahliye krizi. Her türlü boku yemiş, katil, sapık gibi suçlamalar ile içeri sokulmuş zibilyon tane adam tahliye edildi. Manowar’dan geliyor. “Hukuk devletiymişiz; SİKTİR ordaaaan!”

Son olay ise, Mersin’deki bir Sanat ve Spor Lisesi’nde “45 cm” yasağı. Okulun ileri görüşlü müdürü tarafından, erkek ve kızların birbirine 45 cm’den daha fazla yaklaşması yasaklandı. Sıraların önüne etek giyen kızlar için ekstradan tahta monte edildi. Yemekhaneler ayrıldı, giriş çıkışlar farklılaştı. Kızların çizme giymesi yasaklandı. Ve bu bir Sanat ve Spor Okulunda yapıldı. Bu müdür yakın zaman içerisinde ya zam alacak, ya da çok daha yüksek bir mevkiye getirilecek.

Yılbaşının ardından öyle bir 10 gün geçirdik ki, bu güzel ülkemde her saniye küfreden insanlarımıza hak veriyorum artık. Ot yiyen bir halk, ot eken bir yönetim ve bunları eleştirenleri içeri sokmaktan başka bir halta yaramayan hukuk sistemi. Sonra halkın her bir adamı “Amerika çok kötü bir ülke tamam mı?” diyor. E tamam da usta, sen de gerizekalısın?

<p style="text-align: center;"￿<p ￿<p s￿<p ￿

Dün akşam itibariyle, can sıkıntısının verdiği “arama” gübüsüyle izlemeye başladım, ilk altı bölümü de bitirdim. Zaten birinci sezonun sezon finali de 6. bölüm imiş, bunu bilmeden izlediğim için biraz daha rahattım.

Bunun dışında, dizinin izlenmesini tavsiye ediyorum. Yalnız, dizi ilk başlarda isminin verdiği hızda ilerleme gösteremiyor. Zaten dizinin genelinde “aksiyon” odaklı bi’ düşünceden ziyade, daha genel, hikâye bazlı bi’ ilerleme tercih edildiğini anlıyorsunuz.

Ama yürüyen ölülerle, ya da nam-ı diğer zombilerle ilgilenen arkadaşlar için, Left 4 Dead serisi oynayan, RE’nin son filmine “berbat abi bu” diyen tüm arkadaşlara da tavsiye ediyorum.

Karakterler üzerinden giden hikâyeye rağmen, sadece karakter odaklı bi’ dizi değil bu, belirtelim. =)

Spartacus: Blood and Sand fenomeninden sonra, başrol oyuncusu Andy’nin kansere yakalanmasıyla birlikte ikinci sezon çekimleri biraz askıya alınmıştı. Sonra Andy iyileşti, dizi son sürat devam edecek haberleri yayıldı ve izleyiciler oldukça mutlu oldular. Tam ikinci sezon ile ilgili yeni görsel vs. beklerken Andy’nin kendi başına çıkıp, kanserinin nüksettiğini ve diziden ayrıldığını duyurmasıyla şok etkisi yaşadık hep birlikte.

Andy’nin sağlığının düzelmesi çok daha önemli tabii. Ki Andy’i de anlıyorum ben, çünkü Spartacus dizisinin oyuncularının neredeyse tamamı gün boyunca yoğun antremanlar yapıyorlar, o görüntülerdeki formlarını korumak amacıyla.

Neyse, sonrasında ise kısa bi’ dizi haberi daha geldi. Spartacus ve tayfasından çok daha önce, Batiatus’un evinin anlatılacağı Gods of The Arena’nın haberiydi bu. Öyle ki, Crixus’un bile uzun saçlı olduğu zamanlarından bahsediyoruz. Benim bu projede en mutlu olduğum yan, Batiatus karakterini tekrar izleme şansı bulacak olmam çünkü John Hannah kesinlikle dizideki en başarılı canlandırmalardan bir tanesini yapıyor. Buradan ona ulaşmayacak olsa da tekrar tekrar kutlayalım kendisini.

Uzun zamandır da buralara uğramıyor idim, son sürat devam ediyoruz.

İzlemeye yeni başladığım, ikinci sezona başlamak üzereyken mükemmel vakit geçirdiğim bir diziden bahsetmek istiyorum efendim; Californication.

Yalnız, yapımcıların bu diziyle anlattıkları da, anlatım şekilleri de Türk örf ve adetlerine feci şekilde ters, onu söyleyelim öncelikle. +18 sahneler görmeye alışmış olabilirsiniz, ama bu dizi bunu bir adım daha ileriye götürüyor. İlk bölümde 3 tane üssüz kadın sahnesi ki bunlar yatak sahneleri var ve tüm dizi boyunca bizim “küfür” olarak algıladığımız sözcükler kullanılıyor. Ve eğer diziyi indirip altyazılı şekliyle izlerseniz, “Fuck you!” çevirisi “kahretsin” olarak değil, olması gerektiği gibi çevrilmiş durumda.

Hikâyesi genel olarak, başarılı bir yazarın artık yazamaması üzerinden ve bunun nedenleri etrafında dallanıp budaklanıyor. Eşinden ayrılması, yazar olmasının da verdiği gaz ile çekiciliğini feci şekilde kullanması (İkinci bir Barney* vakası) gibi durumlar.

Komedi bakımından Türk geleneklerine çok aykırı olsa da leziz espriler dönüyor. Ama tekrar uyarayım, cinsellik konusunda sınırları zorlayan bir dizi, kaldıramayacak olanlar bulaşmasın lütfen. =) Bir de ailenizle izlemeyin, evet.

Yazının devamını okumadan girin şuraya; http://fizy.com/s/1ckab8, Bob Dylan abimizin şarkısını dinleyin biraz.

Az önce mükemmel bir yağmur silsilesi geldi buraya. Aldım elime kahvemi, balkonda eşlik ettim. “Bunaldım abi ya” dediğim anda ilaç gibi geldi bu. Yağmuru zaten çok severim, özellikle ıslandığım zamanlarım bolcadır. Arkadaşlarımla bunu yaptığım da vardır. İzlemesi de ayrı bir zevkli. Yağmurdan kaçmayı anlamam nedense, ve insanlar az önce de kaçtılar. Apartman girişlerine saklandılar, ıslanmamak için.

Sokak ışıklarından izliyorum yağmurun yağışını. Kollarımı uzatıyorum sonra, tek tek çarparak kendisine çağırıyorlar beni. Garip ama seviyorum o duyguyu.

İnsanların “kendi” hayatlarını önemsemesi için mükemmel çağrışımlardan bir tanesidir yağmurun yağışı. Harika bir reklam stratejisi oluşturulabilir üzerine, bu zamana kadar en romantik anlardan birisi sayılmadı mı yağmur altında sevgiliyle yürümek? Sayıldı.

Biterken Frank Sinatra’dan çalıyordu; http://fizy.com/s/1ckab8#s/1dejb0